Ξύπνησε ξανά μέσα στο άγχος. Τα μάτια του έκαιγαν απο την αυπνία των ημερών και τα χείλη του είχαν στεγνώσει. Πίνει νερό μα δεν νιώθει να ξεδιψά. Ανοίγει το παράθυρο μα ο ήλιος του καει τα μάτια και ο αέρας δεν του φτάνει. Φεύγει. Ξαμπλώνει στον καναπέ. Κλεισμένος στον εαυτό του, αποκομένος απο τα πάντα. Την τελεταία εβδομάδα έχει πάψει να απαντά και στον πατέρα του.
Το ξέρει πως έτσι, χάνει τον ίδιο του τον εαυτό και ζεί το απόλυτο τίποτα, που πάντα σιχαινόταν, αλλά δεν έχει δύναμη. Δεν του έχει μείνει άλλη δύναμη. Έφυγε όλη στο τελευταίο μπουκάλι ουίσκι χθές. Δεν υπάρχει διαφυγή ακόμα και αν τολμήσει το αδύνατο.
Έτσι έμοιαζε η ζωή του τον τελευταίο χρόνο. Μακριά απο το σπίτι του. Σηκώθηκε, έκανε μπάνιο. Φόρεσε ττην αγαπημένη της μπλούζα. '' Πάντα σε έκανε πιο όμορφο αυτή η μπλούζα... Το χρώμα της είναι μαγικό. Φωτίζει πιο πολύ τα μάτια σου''. Θυμόταν τα λόγια της. Τα γαλάζια του μάτια δεν έλαμπαν πια... Έκλεισε πίσω την πόρτα και χάθηκε στα στενά της πόλης. Ο θόρυβος πίσω του... Το άδειο του σπίτι. Τίποτα δεν ήταν ίδιο. Άλλαξαν τα πάντα μακριά της. Και να! Ήταν αυτή. Με τα μακριά, καστανόξανθα μαλλιά της. Ανέμιζαν στον αέρα. Τα φώτιζε τόσο μαγικά ο ήλιος. Όπως κάθε μέρα περνούσε απο την αγαπημένη της καφετέρια και έπαιρνε τον καφέ της πρίν πάει στη δουλειά. Και πάλι όπως κάθε μέρα, αυτός στεκόταν στην απέναντι γωνιά και την παρακολουθούσε. Χωρίς το κουράγιο να την πλησιάσει, να της μιλήσει... Κάθε μέρα το ίδιο. Την παρακολούθουσε. Την κοιτούσε και κάπνιζε επίμονα. Και αν κάποια μέρα δεν την έβλεπε τρελαινόταν στην ιδέα πως θα είχε μείνει παραπάνω μαζί του το πρωί. Θα την είχε κρατήσει δίπλα του, λίγο ακόμα πρίν την αφήσει να φύγει.
Πως την άφησε να φύγει... Πως έγινε τελικά η κινητήρια δυναμή του. Πώς την έχασε.. Πώς την έκανε να τον μισήσει... Για να μισήσεις κάποιον πρέπει πρώτα να τον αγαπήσεις πολύ. Πώς χάθηκε όλη η αγάπη; Ερωτήσεις που πονούσαν.. Απαντήσεις που δεν θα έβρισκε ποτέ... Δεν την ήθελε πίσω. Γιατί την αγάπησε όταν την έχασε. Σε έναν άνθρωπο όπως αυτή δεν άξιζε κάτι τέτοιο. '' Καταλαβέ το Ειρήνη. Τα συναισθήματα δεν έχουν σημασία.. Ξεχνιούνται πολύ εύκολα''. ' Τότε γιατί είσαι μαζί μου; Πειραματίζεσαι, αν μπορεί να νιώσεις;''. Αυτά ήταν τα τελευταία της λόγια. Την πλήγωσε η παθητική του στάση. Ο ίδιος φοβόταν πως άρχιζε να νιώθει. Και την έδιωξε απο μακριά του.
Σπίτι σου είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά λένε. Και την καρδιά του την είχε βάλει διπλα της. ήταν μαζί της. Δεν το ήξερε η Ειρήνη όμως... Και ούτε ήθελε να το μάθει. 'Ηθελε να της φωνάξει σήμερα. '' Ειρήνη, μην φοβηθείς να αγαπήσεις. Σ' ευχαριστώ για την αξία που μου έδωσες. Η αγάπη ζεί τελικά για πάντα και το έμαθα μέσα απο εσένα... '' Δεν ήθελε να της προκαλέσει και άλλο πόνο...
'' Η αγάπη ζεί για πάντα''.. Μονολογούσε καθώς έφευγε.. Και τα γαλάζια του μάτια γυάλιζαν ξανά...
